تلخ مثل زندگی

به همین تلخی ست. اینکه ناگهان دو سال از خاطرات ذهن فراموشکارت بلعیده شود و تو گویی آدمی هستی رها شده در ته سیاهچاله ی زمان... همان قدر تاریک و ترسناک.

ترسناک چون اصلا به یاد نمی آورم چه نوشته بودم. تلخ و گزنده چون دو سالی بود که مرا از دهه ای به دهه ی دیگر برده بود، با تمام تغییرات و بالا و پایین های مخصوص این گذار.

دیگر نخواهم نوشت. خودم را به دست زمان می سپارم.