مشاهده یادداشت خصوصی

ذهن از نگاه من پیچیده ترین ساخته ی خداوند است. آنقدر پیچیده که هیچ تشبیهی برایش نمیتوان بکار برد. گاهی میگوییم کلاف سردرگم. ولی ذهن می تواند همزمان هم به شلوغی و درهم تنیدگی کلافی سردرگم باشد هم به سادگی و خلوتی تکه نخی آویزان از لباس. ذهن میتواند بن

چو‌ رنج بوده فقط سهمم از جهان شما خوشا به کنج اتاقم، خوشا جهان خودم.

خیلی قبل ترها، وقتی هنوز آدمها این همه عجیب و غریب و ترسناک نشده بودند، توی همین گوشه ی بنفشِ آرام و خلوت٬ درباره دروغ نوشته بودم. آن روز گمان می کردم دروغها به همان کوچکی و سادگی باقی می مانند. اما بعدها زمانه چرخید و روزگار نشانم داد که صداقت چقدر غریب است.  وقتی مرد بنگاه دار جلوی چشمها

مشاهده یادداشت خصوصی

بهار دوست داشتنی ام از همه طرف سرک می کشد. از نهال های آماده ی کاشتن در کنار بولوارها، از شوق دختر همسایه برای خرید لباس عیدش، از تمام گل های این تقویم گل گلی که هدیه گرفته ام ... و من بی صبرانه منتظرم این سالِ سخت و تلخ و سنگین را دو دستی تحویل دهم و بهار را با تمام وجودم در آغوش بکشم... باید روزِ ...

تلخ شده ام... مثل آن بادام تلخ وسط تمام بادام های شور، مثل آن زهر کشنده در پستوی خانه ی مردی زخم خورده، مثل آن داروی شفابخش برای کودکی بیمار، مثل آن برگ گیاه کوهی وسط سبزی های معطر، مثل آن قهوه ی غلیظ روبروی جوانی تنها در کافه ای تاریک... تلختر از تلختر از تلخ.

چرا تا کنون سوژه ی نوشته هایم نشده بود؟ این سردردهای طولانی و آزار دهنده. سردردهایی که هنوز خو نگرفته ام به بودنشان... که هر روزی و به هر بهانه ای که سراغم بیایند، بخاطر ماندن زیر آفتاب داغ تابستان یا بخاطر صبح تا شب بیرون از خانه بودن و دویدن و آب و غذا نخوردن، بخاطر شب بیداریها و کم خوابیها یا بخا...

گاهی هم صبح اول صبح آهنگی که با صدای بلند از کافه ای پخش میشود و به گوش تو که در حال کار کردن هستی میرسد، چنان حال ناخوش اول صبحت را زیر و رو میکند که زلزله ی هشت ریشتری هم نمی تواند!

دنیای این روزهای آدمهای اطرافم ترسناک است. خیلی ترسناک. ترسی که حجم زیادی از آن را مردها ساخته اند. مردهایی که از سَرَند شرافت و غیرت و صداقت عبور نمیکنند. میمانند پشت سرند و وارد زباله دان جامعه می شوند. بُر میخورند میان آدمهایی که دارند بی سر و صدا راهشان را می روند. بی سر و صدا و برای دل خودشان ز...

مشاهده یادداشت خصوصی

اگر آخرین بازمانده ی زمین بودم شاید می ترسیدم. گوشه ای کز می کردم و یک دل سیر اشک می ریختم. بعد، ساعتها با خدایم جر و بحث می کردم و سرانجام تسلیم می شدم و سرنوشت محتوم خود را می پذیرفتم. می نشستم به انتظار تا دنیا سر بیاید و من هم به سایرین بپیوندم اگر آخرین بازمانده ی زمین بودم شاید برمی خاستم و تم...

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی